Veien - Bjørn Eidsvåg, Kapteinen

Dei sa eg ville bli svaksynt, om eg fulgte driften min

Dei kunne snakka i timevis, om at kjærlighet gjør blind

Men eg syns eg fekk eit skjerpa blikk

Og såg meir enn nokon gong

Eg var fortrylla og forelska

Og livet var ein vakker song

Veien blir ikkje te mens eg går

Veien var der òg i går

Men eg blir te mens eg går

Og det er den sjansen eg får

Veien blir ikkje te mens eg går

Veien var der òg i går

Men eg blir te mens eg går

Og det er den sjansen eg får

Dei sa at alle veier er gode

Som fører til ein pengepung

Eg sa eg tvilte litt på det der

Dei sa eg va naiv og ung

Eg sa at eg ikkje lenger trudde

På alt som var smart og rett

At eg tross alt visste

Ka eg hadde høyrt og sett

Veien blir ikkje te mens eg går

Veien var der òg i går

Men eg blir te mens eg går

Og det er den sjansen eg får

Veien blir ikkje te mens eg går

Veien var der òg i går

Men eg blir te mens eg går

Og det er den sjansen eg får

Dei sa ho var nærast når ho var borte

Og at noko blei borte når ho var nær

Men eg merka at det der var bare diktning (var bare dikting)

Ho e jo nærast når ho e her

Veien blir ikkje te mens eg går

Veien var der òg i går

Men eg blir te mens eg går

Og det er den sjansen eg får

Veien blir ikkje te mens eg går

Veien var der òg i går

Men eg blir te mens eg går

Og det er den sjansen eg får