Sayeh - Ebi

تو یه سایه بودی

هم قد خواب نیمروز من

تو یه سایه بودی

تو ظهر داغ تن سوز من

تو حُرم داغ بی رحم آفتاب

تو سایه بودی، یه سایه ی ناب

منِ مسافر، تن تشنه ی خواب

حریص فتح یه جرعه ی آب

پای پرتاول من تو بُهت راه

تن گرمازده م و نمی کِشید

بی رمق بودم و گیج و تب زده

جلو پام و دیگه چشمام نمی دید

تا تو جلوه کردی ای سایه ی خوب

مهربون با یه بغل سبزه وآب

باورم نمی شد، این معجزه بود

به گمانم تو سرابی، یه سراب

تو یه سایه بودی

هم قد خواب نیمروز من

تو یه سایه بودی

تو ظهر داغ تن سوز من

من گنگ و خسته، لب تشنه و داغ

تو سایه ی سبز، میراث یک باغ

تو مرهم این زخم عمیقی

لبریز ایثار، پاک و شفیقی

رخت خستگیم و از تنم بگیر

با تنت برهنگیم و بپوشون

من و تا مهمونی عشق ببر

کتاب در به دریم و بسوزون

بذار این سایه همیشگی باشه

سایه ای که جای خوب موندنه

سایه باش و سایه بون تا بدونن

سایه ای رو سر بودن منه

تو یه سایه بودی

هم قد خواب نیمروز من

تو یه سایه بودی

تو ظهر داغ تن سوز من