Radom -

Znowu siedzę na tej ławce, znowu patrzę na ten świat

Jakbym nigdy nie wyjechał, jakby zawsze było tak

I choć tyle się zdarzyło, i choć prawie wszystko mam

Czasem tęsknię tak, czasem czegoś mi brak

Gdybym spotkał siebie z tamtych lat, co powiedziałbym?

Gdybym spotkał siebie z tamtych lat, to powiedziałbym

Że choć wszystko mam, czasem tęsknię tak, czasem bardzo chcę

Przez zielone korytarze

Z głową pełną marzeń

Znów przebiec chcę

Nic nie wiedząc wciąż o sobie

Nie wiedząc nic o tobie

Wciąż wierząc w cud

Przez zielone korytarze

Z głową pełną marzeń

Znów przebiec chcę

Nic nie wiedząc wciąż o sobie

Nie wiedząc nic o tobie

Wciąż wierząc w cud

Tu gdzie wszystko się zaczęło, tu gdzie był mój cały świat

Tutaj była pierwsza miłość, pierwsza strata, pierwszy strach

Znowu siedzę na tej ławce, wspominam tamten czas

I jeszcze tyle chcę, jeszcze tyle mi brak

W tym dziwnym mieście, gdzie największe są sny

Gdybym spotkał siebie z tamtych lat, to powiedziałbym

Że choć wszystko mam czasem tęsknię tak, czasem bardzo chcę

Przez zielone korytarze

Z głową pełną marzeń

Znów przebiec chcę

Nic nie wiedząc wciąż o sobie

Nie wiedząc nic o tobie

Wciąż wierząc w cud

Przez zielone korytarze

Z głową pełną marzeń

Znów przebiec chcę

Nic nie wiedząc wciąż o sobie

Nie wiedząc nic o tobie

Wciąż wierząc w cud

W tym dziwnym mieście, gdzie największe są sny

Gdybym spotkał siebie z tamtych lat, to powiedziałbym

Że choć wszystko mam czasem tęsknię tak, że aż skręca mnie

Czasem bardzo chcę, że aż skręca mnie

Pamiętam, pamiętam

Pamiętam, pamiętam

Pamiętam, pamiętam

Pamiętam, pamiętam